Σήμερα έπαιξα με μάγο για πρώτη φορά!

Πίστευα ότι θα με τρώγαν' λάχανο και ήμουν αρκετά προσεκτικός. Αυτή τη φορά μπορεί να μην είχα κατοικίδιο, είχα όμως μία φιάλη με φρουτοχυμό! Και - παραδόξως - αρκετά τρόφιμα...

'Εφτασα αρκετούς ορόφους κάτω, σφάζοντας ορκ ζόμπι, μαζεύοντας πολύτιμους λίθους, συναντώντας έμπορες, φιλικούς γνώμους και νάνους και φτάνοντας στο 5ο επίπεδο. Αφάνησα σαμάνους των κόμπολτ σε ένα βραχώδες υπόγειο σπήλαιο, κατέστρεψα απέθαντα όντα, ξεκοίλιασα χόμπιτ-μαχαιροβγάλτες και λοιπά τέρατα του ερέβους εκτοξεύοντας αστραπές από τα χέρια...!!!

Όλα αυτά για να πεθάνω από το δάγκωμα ενός ιγκουάνα...



Παρ'όλα αυτά, η ευκολία του μάγου να κάνει ξόρκια (0% πιθανότητα αποτυχίας σε σύγκριση με τον ιερέα, ο οποίος έχει 75%) με γοήτευσε ώστε να ξαναδοκιμάσω σαν μάγος - συνήθως αφήνω τον υπολογιστή να επιλέξει ρόλο, φυλή κτλ. στην τύχη.



Οπότε, ξαναδοκίμασα, αυτή τη φορά είχα κατοικίδιο, ένα γκάτα. Ναι ΓΚΑΤΑ. Την πρώτη φορά δεν είχα υποθέτω. Ίσως είχα και να πέθανε απλά υπερβολικά γρήγορα, αυτό το παιχνίδι είναι σαν πιξελωτό Game of Thrones. Βεβαία είχα γουστάρει τόσο πολύ με τον προηγούμενο χαρακτήρα - ίσως επειδή έφτασα πιο μακρυά από κάθε άλλη φορά! :-Ρ - που μάλλον δεν ήμουν αρκετά στο μουντ για role-play, τουλάχιστον μέχρι να ξεπεράσω το αρχικό σοκ!!

Κατ'αρχάς έριξα μία ματιά στις αποσκευές μου. Μμμ, λίγα τρόφιμα και μεταξύ άλλων, 2 πάπυροι, ένα φίλτρο ενόρασης και αγιασμός... Και ένα αεροπορικό μαντήλι για τα μάτια, blinfold, από αυτά που βάζουν στα αεροπλάνα για να κοιμούνται! Ευτυχώς δεν ήταν καταραμένο!!

Στο δωμάτιο υπήρχε μόνο η σκάλα, ένα κιβώτιο, το γατί, μία περγαμηνή και ένα βατράχι.

Αφού τσαλαπάτησα το σιχαμερό αμφίβιο, με κάθε ανασφάλεια, έπιασα την περγαμηνή και ξεκίνησα να την επεξεργάζομαι...

Θα ήταν ένα κενό κομμάτι χαρτί, αν εξαιρέσεις τη μοναδική αινιγματική λέξη που έφερε:

ΤΕΜΟV

Μάλιστα...

"Τι έχω να χάσω", σκέφτηκα. Και έτσι λοιπόν, με την ελπίδα ότι θα είναι ένας απλός χάρτης, ξεκίνησα να το αναγιγνώσκω.

Καθώς το διάβαζα άρχισε να εξαφανίζεται. Ξαφνικά, η περγαμηνή εξερράγη σε έναν πύργο από φλόγες, διερρηγνύοντας τον αμπερκρόμπιο μανδύα μου! Οι πάπυροι άρχισαν να καίγονται ο ένας μετά τον άλλον...! Και το χειρότερο - χωρίς το οποίο ίσως να είχα γλυτώσει με ελαφρά εγκαύματα: Ο ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΒΡΑΖΕΙ!!!

Και φυσικά, εφόσον ο αγιασμός, ως γνωστόν, περιέχει δεσμούς υδρογόνου, υπερβολικά ισχυρότερους από το κανονικό, λόγω της θεολογικά υπεριοντισμένης κατάστασης του οξυγόνου, η διάσπασή τους οδήγησε αναπόφευκτα σε έκρηξη...

Και κάπως έτσι πέθανα...!