Malfeitor, νομοταγής-νάνισσα-Βαλκυρία. Το παιχνίδι με καλωσορίζει στα Νορβηγικά... Έχω και μία γάτα!
Σκοτώνω μερικά έντομα και εισέρχομαι στις κατακόμβες... Ακούω ήχο τρεχούμενου νερού. Ένα συντριβάνι βρίσκεται δίπλα μου. Λέω να βάλω λίγο Βάγκνερ να το απολαύσω...
Μαζεύω αρκετά νομίσματα από το δάπεδο. Συνεχίζω αποφασιστικά στο διάδρομο. Η πορεία μου όμως παρεμποδίζεται από μία κοτρώνα. Αποφεύγω να τη σπρώξω, παίζει να συνδέεται με κάποιο μηχανισμό, σκέφτηκα... Και άμα την κολλήσω στον τοίχο, πώς θα την τραβήξω μετά?
Προχωρώντας στην άλλη κατεύθυνση βρίσκω μία πόρτα. Την κλοτσάω μία, δύο φορές *ΜΠΑΜ* ανοίγει! Και άλλα νομίσματα!
Στο άλλο δωμάτιο βρίσκω μία μικρή ασπίδα. Χρήσιμη, αν και ίσως να μην είναι καλή ιδέα να κουβαλάω περιττό βάρος.
Να μην τα πολυλογώ, πετάω την ασπίδα, αλλά το γατί την περισυλλέγει! Χρήσιμο κατοικίδιο...!
Γυρίζω στο σημείο που ξεκίνησα. Ήχοι νερού. Ακούγεται νερό που προσκρούει πάνω σε κέρματα. Και το πλατσούρισμα μίας... Ναϊάδας? Ξαφνικά ένα βέλος καρφώνεται δίπλα μου και εμφανίζεται ένα κόμπολτ με 2 επιθετικά αμφίβιους συντρόφους. Τους σφάζω. Λέω να τσιμπήσω τίποτε γιατί έχω τραυματιστεί. Αλλά κερδίζω μόνο 1 hp.
Συνεχίζω στο διπλανό μπουντρούμι. Πιο κάτω βρίσκω ένα σεντούκι, μία επιθετική γλίτσα, αρουραίους και ένα λασπόμορφο φίλτρο. Ίσως να μην το πιω και απλά να το πάρω μαζί. Όμως είμαι ήδη αρκετά βαρύς. Πετάω ένα μεταλλικό ρόπαλο και 3 πτώματα που μάζεψα ασυνείδητα μαζί μου και προχωράω σφάζοντας ό,τι βρεθεί στο δρόμο μου... Επίπεδο 2!
Νομίζω ότι έχω εξερευνήσει όλο το χάρτη. Εκτός από το σημείο που μπλοκάρει ένα ηλίθιος βράχος που κάποιος ηλίθιος παίχτης έσπρωξε κατά λάθος σε κατεύθυνση που δεν έπρεπε... Βρήκα και ένα τηλε-μεταφορέα... Νιώθω ότι πρέπει να σπάσω κάποιο γρίφο...
Γυρίζω στο συντριβάνι και αρχίζω να πίνω. Μάλλον διψάω πολύ γιατί το συντριβάνι αποξηραίνεται.
Τώρα άρχισα να πεινάω. Κακό σημάδι, πρέπει να την κάνω γρήγορα! Μετά από προσπάθεια βρίσκω μία σκάλα... και πατάω το / για περιγραφή (γιατί έμοιαζε περισσότερο με ψαρο-κόκκαλο παρά με σκάλα). Μου βγάζει αυτό το ανεκτίμητο κείμενο:
Up he went -- very quickly at first -- then more slowly -- then
in a little while even more slowly than that -- and finally,
after many minutes of climbing up the endless stairway, one
weary foot was barely able to follow the other. Milo suddenly
realized that with all his effort he was no closer to the top
than when he began, and not a great deal further from the
bottom. But he struggled on for a while longer, until at last,
completely exhausted, he collapsed onto one of the steps.
"I should have known it," he mumbled, resting his tired legs
and filling his lungs with air. "This is just like the line
that goes on forever, and I'll never get there."
"You wouldn't like it much anyway," someone replied gently.
"Infinity is a dreadfully poor place. They can never manage to
make ends meet."
[ The Phantom Tollbooth, by Norton Juster ]
Dr. Ray Stantz: Hey, where do those stairs go?
Dr. Peter Venkman: They go up.
[ Ghostbusters, directed by Ivan Reitman,
written by Dan Ackroyd and Harold Ramis ]
Αλλά πώς στο καλό κατεβαίνω τις σκάλες? Καλή ερώτηση, αδυνατώ όμως να εντοπίσω το ποθητό κουμπί!
Αχά! Ήταν το '>'! Κατεβαίνω στον κάτω όροφο!!! :D
Με κόβει λόρδα.
Βάτραχοι, τσακάλια, αόρατοι εχθροί, επιτίθενται! Θα είχε πλάκα υπό άλλες συνθήκες... Αλλά προχωράω έρποντας από την πείνα... Πίνω ένα ροζ φίλτρο. Ένα σκοτεινό σύννεφο πέφτει πάνω μου (ότι και να σημαίνει αυτό). Λιποθυμώ καθώς τα τσακάλια με κατασπαράζουν...
Επανέλαβα τη διαδικασία με έναν άνθρωπο των σπηλαίων - ο οποίος θύμιζε έντονα τον Γαλιφιανάκη! Βρήκε ένα βιβλίο με ξόρκια που τον τύφλωσε και ένα συντριβάνι με μολυσμένο νερό. Αλλά μιας και το περίεργο αυτό μπουντρούμι οδηγούσε σε αδιέξοδο και υπήρχε τεράστια πιθανότητα να σκοτώσει το σκύλο του, απλά απέδρασα.
Τέλος προχώρησα 3 ορόφους κάτω με ένα Tenderfoot! Σκοτώθηκε σε μία έκρηξη πράσινης μπάλας αερίου. Νομίζω φτάνει για σήμερα.
Σκοτώνω μερικά έντομα και εισέρχομαι στις κατακόμβες... Ακούω ήχο τρεχούμενου νερού. Ένα συντριβάνι βρίσκεται δίπλα μου. Λέω να βάλω λίγο Βάγκνερ να το απολαύσω...
Μαζεύω αρκετά νομίσματα από το δάπεδο. Συνεχίζω αποφασιστικά στο διάδρομο. Η πορεία μου όμως παρεμποδίζεται από μία κοτρώνα. Αποφεύγω να τη σπρώξω, παίζει να συνδέεται με κάποιο μηχανισμό, σκέφτηκα... Και άμα την κολλήσω στον τοίχο, πώς θα την τραβήξω μετά?
Προχωρώντας στην άλλη κατεύθυνση βρίσκω μία πόρτα. Την κλοτσάω μία, δύο φορές *ΜΠΑΜ* ανοίγει! Και άλλα νομίσματα!
Στο άλλο δωμάτιο βρίσκω μία μικρή ασπίδα. Χρήσιμη, αν και ίσως να μην είναι καλή ιδέα να κουβαλάω περιττό βάρος.
Να μην τα πολυλογώ, πετάω την ασπίδα, αλλά το γατί την περισυλλέγει! Χρήσιμο κατοικίδιο...!
Γυρίζω στο σημείο που ξεκίνησα. Ήχοι νερού. Ακούγεται νερό που προσκρούει πάνω σε κέρματα. Και το πλατσούρισμα μίας... Ναϊάδας? Ξαφνικά ένα βέλος καρφώνεται δίπλα μου και εμφανίζεται ένα κόμπολτ με 2 επιθετικά αμφίβιους συντρόφους. Τους σφάζω. Λέω να τσιμπήσω τίποτε γιατί έχω τραυματιστεί. Αλλά κερδίζω μόνο 1 hp.
Συνεχίζω στο διπλανό μπουντρούμι. Πιο κάτω βρίσκω ένα σεντούκι, μία επιθετική γλίτσα, αρουραίους και ένα λασπόμορφο φίλτρο. Ίσως να μην το πιω και απλά να το πάρω μαζί. Όμως είμαι ήδη αρκετά βαρύς. Πετάω ένα μεταλλικό ρόπαλο και 3 πτώματα που μάζεψα ασυνείδητα μαζί μου και προχωράω σφάζοντας ό,τι βρεθεί στο δρόμο μου... Επίπεδο 2!
Νομίζω ότι έχω εξερευνήσει όλο το χάρτη. Εκτός από το σημείο που μπλοκάρει ένα ηλίθιος βράχος που κάποιος ηλίθιος παίχτης έσπρωξε κατά λάθος σε κατεύθυνση που δεν έπρεπε... Βρήκα και ένα τηλε-μεταφορέα... Νιώθω ότι πρέπει να σπάσω κάποιο γρίφο...
Γυρίζω στο συντριβάνι και αρχίζω να πίνω. Μάλλον διψάω πολύ γιατί το συντριβάνι αποξηραίνεται.
Τώρα άρχισα να πεινάω. Κακό σημάδι, πρέπει να την κάνω γρήγορα! Μετά από προσπάθεια βρίσκω μία σκάλα... και πατάω το / για περιγραφή (γιατί έμοιαζε περισσότερο με ψαρο-κόκκαλο παρά με σκάλα). Μου βγάζει αυτό το ανεκτίμητο κείμενο:
Up he went -- very quickly at first -- then more slowly -- then
in a little while even more slowly than that -- and finally,
after many minutes of climbing up the endless stairway, one
weary foot was barely able to follow the other. Milo suddenly
realized that with all his effort he was no closer to the top
than when he began, and not a great deal further from the
bottom. But he struggled on for a while longer, until at last,
completely exhausted, he collapsed onto one of the steps.
"I should have known it," he mumbled, resting his tired legs
and filling his lungs with air. "This is just like the line
that goes on forever, and I'll never get there."
"You wouldn't like it much anyway," someone replied gently.
"Infinity is a dreadfully poor place. They can never manage to
make ends meet."
[ The Phantom Tollbooth, by Norton Juster ]
Dr. Ray Stantz: Hey, where do those stairs go?
Dr. Peter Venkman: They go up.
[ Ghostbusters, directed by Ivan Reitman,
written by Dan Ackroyd and Harold Ramis ]
Αλλά πώς στο καλό κατεβαίνω τις σκάλες? Καλή ερώτηση, αδυνατώ όμως να εντοπίσω το ποθητό κουμπί!
Αχά! Ήταν το '>'! Κατεβαίνω στον κάτω όροφο!!! :D
Με κόβει λόρδα.
Βάτραχοι, τσακάλια, αόρατοι εχθροί, επιτίθενται! Θα είχε πλάκα υπό άλλες συνθήκες... Αλλά προχωράω έρποντας από την πείνα... Πίνω ένα ροζ φίλτρο. Ένα σκοτεινό σύννεφο πέφτει πάνω μου (ότι και να σημαίνει αυτό). Λιποθυμώ καθώς τα τσακάλια με κατασπαράζουν...
Επανέλαβα τη διαδικασία με έναν άνθρωπο των σπηλαίων - ο οποίος θύμιζε έντονα τον Γαλιφιανάκη! Βρήκε ένα βιβλίο με ξόρκια που τον τύφλωσε και ένα συντριβάνι με μολυσμένο νερό. Αλλά μιας και το περίεργο αυτό μπουντρούμι οδηγούσε σε αδιέξοδο και υπήρχε τεράστια πιθανότητα να σκοτώσει το σκύλο του, απλά απέδρασα.
Τέλος προχώρησα 3 ορόφους κάτω με ένα Tenderfoot! Σκοτώθηκε σε μία έκρηξη πράσινης μπάλας αερίου. Νομίζω φτάνει για σήμερα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου